Chiado: meer dan winkelen

--veel boekhandels in de Chiado--

--veel boekhandels in de Chiado--

De Chiado is samen met de Baixa Pombalina, Alfama en de Bairro Alto het hart van het centrum van Lissabon en trekt dagelijks vele bezoekers. De Chiado is vooral aantrekkelijk vanwege de vele winkels, maar heeft nog een heleboel andere aspecten die niet gemist mogen worden.

De historie van het stadsdeel is groot en verschillende gebouwen en monumenten herinneren aan de rijke Portugese geschiedenis. Op 25 augustus 1988 ging een groot deel van de wijk in vlammen op toen in de Rua do Carmo brand uitbrak. Omdat de Rua do Carmo door de autoriteiten tot voetgangersgebied was gemaakt, was het voor de brandweer onmogelijk om de straat in te rijden. De brand kon om zich heen slaan, waardoor zeventien panden werden verwoest. Gedurende de hele jaren negentig werd gewerkt aan de wederopbouw van de stad. De bekende Portugese architect Siza Vieira was verantwoordelijk voor de restauratie en zorgde ervoor dat veel originele gevels werden behouden in het stadsbeeld.

Op verschillende plekken in de wijk kom je beelden van schrijvers tegen. De bekendste is het beeld van Fernando Pessoa, die voor het zeer bekende café A Brasileira op een stoel zit. Hij werd geboren in de Chiado, op het Largo de São Carlos. Een schrijver uit de zestiende eeuw wiens beeld je tegenkomt in de Chiado is de dichter António Ribeiro. Hij woonde lange tijd in de Rua Almeida Garrett en werd ook wel “O Chiado” of “O Poeta Chiado” genoemd. Op een ander plein, het Largo de Camões, vind je het beeld van zijn tijdgenoot, de bekende schrijver Luis de Camões. In de negentiende eeuw was de Chiado dé plek van samenkomst van de literaire schrijvers.

De Chiado biedt een schat aan culturele activiteiten door de vele theaters. Het Teatro de São Luiz werd geopend in 1894 (toen nog onder de naam Teatro Dona Amélia). Het Teatro da Trindade is een mooi donkerroze gebouw, eveneens uit de negentiende eeuw. Het enige opera theater van Portugal is het Teatro de São Carlos, dat werd geopend in 1793. Een theater wat niet meer in gebruik is, heet het Teatro Gimnasio uit 1846. In 1921 werd het verwoest door een brand en nu rest alleen nog de gevel. Inmiddels is er een winkelcentrum gevestigd.

Op het plein Largo do Carmo vinden we een groot aantal monumenten. Het plein zelf is bekend vanwege de jacaranda´s die er groeien: bomen met een prachtige paarse bloem. In het midden van het plein staat de Chafariz de Carmo (fontein van Carmo) uit 1769. Ook zie je de ruïnes van het veertiende eeuwse klooster Convento do Carmo, een prachtig gotisch monument dat werd gebouwd uit dank voor de overwinning op de Castiliërs tijdens de Slag van Aljubarrota. De grote aardbeving van 1755 bracht het gebouw in zijn huidige staat. Er is nu een klein archeologisch museum gevestigd, het Museu Archeológico do Carmo. Het Quartel do Carmo is een zeer belangrijk gebouw voor de moderne geschiedenis, want in dit legerkwartier verstopte Marcelo Caetano (Salazar´s vervanger) zich ten tijde van de Anjerrevolutie en ook hier gaf hij zich uiteindelijk over aan de revolutionaire troepen. Dit was dus de plek waar de dictatuur officieel ten einde kwam. Het gebouw is nu van de GNR en er zijn plannen om er een museum in te maken. Het Palácio Valadores is een ander imposant gebouw aan het Largo do Carmo. In 1290 werd op deze plek een universiteit gebouwd met de eerste rechten- en medicijnenfaculteit van het land. Nadat de universiteit definitief werd verplaatst naar Coimbra werd het gebouw bewoond door verschillende adellijke families. Inmiddels wordt het gebruikt voor conferenties en symposia. De kerk op het Largo do Carmo is de Igreja da Ordem Terceira de Nossa Senhora do Carmo. Je moet goed kijken om te zien dat het een kerk is, want het lijkt op het eerste gezicht gewoon een woonhuis. Het laatste monument van dit plein is één van de bekendste van de stad: de Elevadora de Santa Justa. Met deze lift is er een directe verbinding tussen het Largo do Carmo en de Baixa Pombalina. Het ontwerp is van Raoul Mesnier du Posnard, een leerling van Eiffel. In 1902 werd de lift geïnaugureerd.

Andere bezienswaardigheden zijn twee andere kerken, de Igreja do Loreta (met een achttiende eeuw orgel) en de Igreja de Nossa Senhora da Encarnação, en het Largo Rafael Bordalo Pinheiro, een plein waar het woonhuis staat van de negentiende eeuws schilder,tekenaar, pottenbakker en journalist Rafael Bordalo Pinheiro. Hij was de ontwerper van de zeer bekende Zé Povinho, een figuur die symbool staat voor de typische Portugees uit de lage klasse.

Nadat je dit allemaal hebt bekeken ga je een biertje drinken en een hapje eten in de historische Cervejaria Trindade. Dit is één van de bekendste restaurants van de stad, gevestigd in een voormalig klooster. Na vele branden en tenslotte de afschaffing van de religieuze orden vestigde zich in 1834 een bierbrouwerij op deze locatie, die inmiddels fungeert als bar/restaurant. Andere mogelijkheden om te eten en drinken zijn de Brasserie de l´Entrecôte, voor de liefhebber van biefstuk (!), of het Sacramento do Chiado (restuarant/bar/café) met zijn mooie gewelven. Cultuurliefhebbers kunnen tijdens het nuttigen van een drankje en/of hapje ook genieten van een krant of een boek in het Café do Chiado, waar een grote boekenkast tot je beschikking staat (met ook niet-Portugese boeken). Hier heb je ook de gelegenheid om te internetten en je vindt er volop informatie over de omliggende theaters.

Slapen doe je in de Chiado bij het Lisboa Regency Chiado als je een mooi uitzicht en wat meer luxe wilt. Een andere optie is Hotel Borges. Goedkoop, maar leuk ingericht is het Shiado Hostel.

Lees ook:Festas de Lisboa: Festival da Máscara Ibérica
Lees ook:Architectuur: Álvaro Siza Vieira
Lees ook:Aveiro: miniatuur Nederland?
Lees ook:Kunst en cultuur in de straten van Faro
Lees ook:Festas de Lisboa: fado in de tram

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *

Naam

Website

Het kan vijf minuten duren voordat nieuwe reacties zichtbaar zijn.